مصاحبه ای دوستانه با آندریا ماریا زیلینگر، مربی اسب و سوارکار

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

آندریا ماریا زیلینگر بانوی سوارکار آلمانی ست که سالهاست با تلاش و دقت و نظمی مختص آلمانی ها، در ایران به کار آموزش سوارکاری و تربیت اسب مشغول است. خانم زیلینگر از دوران کودکی شیفته اسب ها، این موجودات مهربان دوست داشتنی بوده و هنوز هم ارتباط عمیق و ظریف خود را با اسبها حفظ کرده و با عشق به کار خود با آنها ادامه می دهد. شاگردانی که در کلاس های او حضور داشته اند می دانند چقدر با دقت و ظرافت و علاقه خاصی با اسب ها رفتار می کند و چقدر برای آموزش رفتار درست با اسب ها دغدغه دارد. او سالها در تهران و اسپانیا در باشگاه سوارکاری مشغول به کار بوده و اخیرا به باشگاه آزمون تهران نقل مکان کرده است.

 

مصاحبه خواندنی سایت دنیای اسب با این بانوی پرتلاش را می خوانیم:

 

دنیای اسب: با سلام لطفا خودتان را در سه جمله معرفی کنید.

آندریا ماریا زیلینگر: من آندریا ماریا زیلینگر هستم، متولد می 1967 در آلمان، همسرم ایرانی ست و سه پسر داریم. از سال 2006 با خانواده ام در تهران زندگی می کنم، و از سال 2008 (1387) به عنوان مربی سوارکاری در باشگاه های مختلف سوارکاری در تهران مشغول به کار بوده ام.

 

دنیای اسب: در حال حاضر در ایران به چه کاری مشغول هستید؟ در مورد فعالیت های فعلی تان برایمان توضیح بدهید.

آندریا ماریا زیلینگر: من در ایران در بخش های مختلفی فعالیت می کنم: اخیرا با اسب هایم به باشگاه سوارکاری آزمون تهران نقل مکان کرده ایم. در فوریه 2013 (بهمن 91) فروشگاه لوازم سوارکاری بزرگی را در این باشگاه راه اندازی می کنم. در کنار توزیع لوازم سوارکاری شرکت اسپانیایی زالدی (تولید کننده اسپانیایی لوازم سوارکاری، با زین هایی با کیفیت بسیار خوب و قیمت های خیلی مناسب)، بسیاری از برندهای دیگر لوازم سوارکاری را نیز عرضه می کنم که در این چند هفته آنها را گسترش می دهم. من هنوز با اسب هایم کار می کنم و اسب هایی برای فروش دارم، و در زمینه تربیت اسب و سوارکار به آموزش می پردازم. علاوه بر این برای یک نشریه سوارکاری و در وبسایتم مقاله می نویسم:

www.amsillinger.com

www.irhorseworld.org

 

دنیای اسب: کی و چطور وارد دنیای اسب و سوارکاری شدید؟

آندریا ماریا زیلینگر: من سوارکاری را از 8 سالگی ام در آلمان شروع کردم. در آن زمان پدرم در شهر برمرهاون برای خودش مطب رادیولوژی زد و ما با خانواده به این شهر اسباب کشی کردیم. یک روز در روزنامه محلی به مقاله ای در مورد یک مرکز سوارکاری در همان نزدیکی چاپ شد که قرار بود آخر هفته بازگشایی شود. من و خانواده ام در مراسم افتتاحیه شرکت کردیم. همانجا بود که من با دیدن این موجودات دوست داشتنی عاشقشان شدم. از آن روز، بعد از انجام کارهای مدرسه سوار دوچرخه ام می شدم و مستقیم به این باشگاه سوارکاری می رفتم.

 

دو سال اول را ولتاژ کار کردم، و از ده سالگی در رشته های درساژ کلاسیک و بعد پرش با اسب مشغول شدم. در دوازده سالگی اولین اسب خودم را مالک شدم. و مرتب در مسابقات درساژ و پرش با اسب تحت قوانین فدراسیون سوارکاری آلمان شرکت می کردم. و سالها در دروس سوارکاری، کارگاه های آموزشی، یادگیری مدیریت باشگاه، تربیت اسب ها در رشته های درساژ و پرش، مراقبت از اسب ها و تغذیه درست آنها آموزش دیدم. و بعد از فارغ التحصیل شدن از دانشگاه باز هم سوارکاری را به طور جدی تر دنبال کردم.

 

دنیای اسب: چه اتفاقی افتاد که به ایران آمدید؟ داستان آمدن تان به ایران را برایمان بگویید.

آندیا ماریا زیلینگر: وقتی اولین بار با همسرم که ایرانی ست آشنا شدم، همان موقع می دانستم که او یک روز به ایران باز خواهد گشت: من و همسرم در شهر فرانکفورت آلمان همدیگر را دیدیم. وقتی او درمورد کشورش با من صحبت کرد پر از عشق و امید بود؛ من به خودم گفتم "اگر می خواهی با این مرد ازدواج کنی باید یک روز برای زندگی به ایران بروی، چون او حتما بر می گردد!" این موضوع اصلا برای من مساله ای نبود: ما چند بار به ایران آمدیم و آخر برای زندگی به این کشور نقل مکان کردیم. من همیشه عاشق زندگی در ایران بوده ام؛ ایرانی ها خیلی صمیمی، باز و در مورد غریبه ها کنجکاو هستند ... خانواده من گرمترین استقبال را از من داشتند، می توانید تصورش را بکنید!

 

 

دنیای اسب: صنعت اسب و سوارکاری ایران را چطور می بینید؟ مزایا و معایب آن از نظر شما چیست؟

آندریا ماریا زیلینگر: ایران از این نظر پتانسیل زیادی دارد: افراد زیادی هستند که علاقه عمیقی به اسب ها دارند، اسب جزئی از فرهنگ ایرانیان است که باعث می شود خیلی ها به این موجود شگفت انگیز معتاد شوند! در واقع تربیت سنتی اسب در ایران با اروپا فرق دارد: مخصوصا در روستاها رفتار خشن تری با اسب دارند تا در پایتخت. در ایران هیچ وقت یک سیستم و فرهنگ سوارکاری مدرن، مثلا مثل آنچه در آلمان هست، پایه گذاری نشده است. به عنوان مثال به خاطر نبود مقررات و قوانین منسجم، مربیان سوارکاری آموزش درستی نمی بینند.

در آلمان برای اینکه کسی مثلا به یک مربی عادی سوارکاری تبدیل شود باید 3 سال آموزش ببیند و بعد در آزمون نهایی شرکت کند. اگر بخواهید مربی سوارکاری فدراسیون سوارکاری آلمان شوید باید 6 سال آموزش ببینید و یک مدرک سخت سوارکاری (درساژ در سطح M-S و پرش با اسب در سطح M که حدود 135 سانت می شود) بعلاوه یک دوره سخت تئوری کسب کنید. دوره نظری علاوه بر تخصص در سوارکاری، شامل مباحث پایه دامپزشکی، مدیریت باشگاه، تغذیه اسب و مراقبت های اسب می شود.

 

 

در ایران مربی های خوب برای سوارکاری وجود دارد که وقت و هزینه زیادی برای آموزش دیدن در کشورهای اروپایی صرف کرده اند، به خصوص در باشگاه های بزرگ پایتخت می توانید مربیان خوبی پیدا کنید، ولی همه آنها پرشکار هستند. اراده برای بهتر شدن در همه جا دیده می شود، اما هر کسی نمی تواند برای آموزش بهتر دیدن به خارج از کشور برود ... . اما اجتماعات و محیط های تبادل نظر جمعی مثل اینترنت یا شبکه های تلویزیونی مربوط به سوارکاری در ایران خیلی رایج هستند. به نظر من مردم ایران بیشتر از آنچه که باور دارند اطلاعات کسب می کنند ...

کیفیت رقابت ها در پایتخت با شهرستان ها فرق زیادی دارد: در تهران رقابت هایی (پرش) در سطح خوب برگزار می شود، مخصوصا در باشگاه های بزرگ. در مسابقات سوارکاری نبود آموزش منسجم خودش را نشان می دهد. اسب ها و سوارکارها به اندازه کشورهای اروپایی با هم همکاری ندارند (اما در کشورهای اروپایی سوارکاران و اسب ها را در بهترین شرایط شان نمی بینید، مخصوصا در سطوح پایین تر). متاسفانه مسابقات درساژ خیلی به ندرت برگزار می شود، که من بابت این موضوع خیلی ناراحتم؛ چون درساژ در واقع پایه و اساس همه ی رشته های سوارکاری به شمار می رود: در آلمان برای اینکه در مسابقه پرش با اسب دلخواه تان شرکت کنید باید در درساژ فقط یک سطح پایین تر از آن بتوانید موفق شوید.

 

 

دنیای اسب: در مورد سوارکاران ایرانی چه نظری دارید؟ آیا "هوش سوارکاری" را در سوارکاران جوان ایرانی می بینید؟ و پیشنهادتان به آنها چیست؟

آندریا ماریا زیلینگر: به نظر من سوارکاران جوان ایرانی بیش از همه از این موضوع ضربه می بینند که در ایران حمایت خوبی از آنها نمی شود. مسابقات برای جوانان خیلی به ندرت برگزار می شود، و در مورد درساژ که اوضاع حتی بدتر از پرش است.

سوارکاران جوان در پایتخت خیلی به این رشته ورزشی علاقمندند، خیلی از آنها اسب های خوبی دارند (ایرانی و خارجی)، و از مربیان شان آموزش خوبی می گیرند. اما همانطور که گفتم بدون وجود یک سیستم قوی، بر پایه فعالیت یک فدراسیون قدرتمند، رسیدن به مراتب بالا خیلی سخت است. سوارکاران جوان ایرانی اگر به مرتبه بالایی دست پیدا کنند به خاطر تلاش و علاقه خودشان، مربی سوارکاری خوب، و اسب خوب است، بعلاوه داشتن استعداد شخصی.

 

 

دنیای اسب: می توانید مقایسه ای بین فدراسیون سوارکاری آلمان و ایران داشته باشید؟

آندریا ماریا زیلینگر: این دو فدراسیون اساسا با هم قابل مقایسه نیستند: آلمان فدراسیون سوارکاری قدرتمندی دارد که مقرراتی بی نهایت قوی رااز 60 سال پیش تا الان اجرا می کند. به خاطر همین آموزش سوارکاری در سطحی بالا در این کشور صورت گرفته است. فدراسیون سوارکاری آلمان تحت مقررات فدراسیون جهانی سوارکاری فعالیت می کند:

فدراسیون آلمان مثل یک شبکه بسیار ظریف در تمام کشور گسترش دارد. باشگاه هایی که مایلند عضو فدراسیون شوند باید هر سال کیفیت کارشان را از طریق آزمون ها به اثبات برسانند. هر سال مسئولین حاذقی از طرف فدراسیون برای بررسی کیفیت باشگاه از راه می رسند: وضعیت و سلامتی اسب ها، مدیریت باشگاه، غذاها، دامپزشکان، مکان های سوارکاری، باکس ها، میدان های تمرین و زمین های سبز برای استراحت و چرای اسب ها همگی بررسی می شود. اگر باشگاه مطابق استانداردها بود و برچسب کیفیت روی درب باشگاه زده شد، که علامت تایید فدراسیون است، این باشگاه می تواند از مربیان فدراسیون استخدام کند. با این کار به استاندارد بالاتری می رسد و می تواند خودش مسابقات سوارکاری هم برگزار کند.

 

 

مقررات مسابقات سوارکاری در آلمان مطابق با مقررات فدراسیون جهانی سوارکاری ست. در آلمان هیچ باشگاهی نمی تواند بدون نظر فدراسیون مسابقه راه بیندازد. بدرفتاری با اسب ها یا وضعیت بد اسب های مهمان در زمان رقابت ها منجر به فاقد صلاحیت شناخته شدن سوارکار یا کل باشگاه خواهد شد. خود فدراسیون سوارکاری آلمان هر سال کارگاه های آموزشی متعددی در رشته های مختلف را برگزار می کند.

سوارکاران و مربیان مطرح سوارکاری مرتبا در باشگاه های سطح کشور و در ساختمان های مربوط به فدراسیون در وارندورف در نزدیکی شهر مونستر حضور دارند تا دانش خود را به سوارکاران عرضه کنند. فدراسیون سوارکاری آلمان انتشارات ویژه خودش را دارد که کتاب ها و مجلات سوارکاری را منتشر می کند. در آلمان حدود 20 مجله سوارکاری مختلف وجود دارد که همگی در سطح خیلی بالایی هستند.

این تلاش ها باعث می شود کیفیت سوارکاری در یک کشور به حد بالایی برسد.

 

دنیای اسب: آینده را چگونه می بینید؟ اهداف شما برای کار در ایران چیست؟

آندریا ماریا زیلینگر: من همه تلاشم این است که در ایران فرهنگ سوارکاری آلمانی خودم را پیاده کنم: از طریق برگزاری کارگاه ها، کمک به افرادی که با اسب شان مشکل دارند، داشتن گوشی شنوا و به امید خدا جوابی برای تمام سوالات مهم مردم، و حداقل آوردن لوازم سوارکاری خوب به ایران.

 

دنیای اسب: مطمئنم بیشتر خواننده های ما مشتاقند بدانند که آیا از زندگی و کارتان در ایران و در کنار ایرانیان راضی هستید؟

آندریا ماریا زیلینگر: من واقعا از بودن در ایران خوشم می آید. این موضوع باعث شد زندگی برای من رنگی تر شود. زندگی در ایران تجربه های زیادی برای من به همراه داشته. من واقعا فرهنگ باستانی ایرانیان و افراد روشنفکر، مثبت و باهوش ایرانی را فراتر از همه مرزها می ستایم! هرگز دوست ندارم این فرصت عالی را در زندگیم از دست بدهم!

 

دنیای اسب: از همکاری شما متشکرم.

 

مصاحبه: زینب شاهدی

عکس: شاهین پورشریف

بازدید 4082 بار
محتوای بیشتر در این بخش: اولین جام زالدی تهران »

سایت های ما

        فروشگاه انسینا                           نشریه دنیای اسب

                                   

تماس با من

        تلفن  : 09125031546

        ایمیل : این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید  

 

درباره من

خانم آندریا ماریا زیلینگر مربی تربیت اسب و آموزش سوارکاری حرفه ای در ایران هستند که بطور خاص در رشته درساژ فعالیت می کنند .                           ایشان همچنین نمایندگی برندهای معتبر لوازم سوارکاری را در ایران بر عهده دارند .